Costa Concordia
Σχεδόν σαράντα χρόνια νωρίτερα, επίσης Παρασκευή και 13, ένα αεροσκάφος με 45 επιβαίνοντες συνετρίβη στις χιονισμένες Άνδεις, αφήνοντας τους επιζώντες εγκλωβισμένους σε ένα από τα πιο αφιλόξενα περιβάλλοντα του πλανήτη. Και στις 13 Νοεμβρίου 2015, πάλι ημέρα Παρασκευή, το Παρίσι βυθίστηκε στον τρόμο από μια σειρά συντονισμένων τρομοκρατικών επιθέσεων.
Τρεις διαφορετικές εποχές. Τρεις διαφορετικές τραγωδίες. Μία ημερομηνία που για εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο είναι ήδη συνδεδεμένη με την κακοτυχία.
Η Παρασκευή και 13 έχει αποκτήσει εδώ και δεκαετίες μια σχεδόν μυθική διάσταση. Για κάποιους είναι απλώς μια ημερομηνία, για άλλους μια ημέρα που καλό είναι να αποφεύγουν τις σημαντικές αποφάσεις, τα ταξίδια ή τις ριψοκίνδυνες δραστηριότητες.
Η ιστορία, ωστόσο, δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξη κάποιας «κατάρας». Οι τραγωδίες που συνέβησαν αυτή την ημέρα είχαν συγκεκριμένα αίτια, ανθρώπινες ευθύνες ή συνθήκες που μπορούν να εξηγηθούν.
Αυτό δεν κάνει τις ιστορίες τους λιγότερο συγκλονιστικές. Με αφορμή την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026, επιστρέφουμε σε τρία γεγονότα που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στη σύγχρονη ιστορία.
Το βράδυ της 13ης Ιανουαρίου 2012, περισσότεροι από 4.000 άνθρωποι βρίσκονταν στο πολυτελές κρουαζιερόπλοιο Costa Concordia, απολαμβάνοντας τις πρώτες ώρες ενός ταξιδιού στη Μεσόγειο.
Στα εστιατόρια του πλοίου σερβιριζόταν το δείπνο, οι επιβάτες περπατούσαν στους διαδρόμους και στους κοινόχρηστους χώρους, ενώ τίποτα δεν προμήνυε ότι μέσα σε λίγη ώρα το τεράστιο πλοίο θα μετατρεπόταν σε σκηνικό χάους.
Λίγο μετά τις 21:40, το Costa Concordia προσέκρουσε σε βραχώδη σχηματισμό κοντά στο ιταλικό νησί Τζίλιο.
Η πρόσκρουση προκάλεσε μεγάλο ρήγμα στο κύτος, επιτρέποντας στο νερό να εισχωρήσει στο εσωτερικό του. Σύντομα το πλοίο άρχισε να παίρνει επικίνδυνη κλίση.
Οι επιβάτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα που μέχρι τότε έμοιαζε αδιανόητη: ένα σύγχρονο, υπερπολυτελές κρουαζιερόπλοιο κινδύνευε να βυθιστεί σε μικρή απόσταση από την ακτή.
Ακολούθησαν σκηνές πανικού. Άνθρωποι προσπαθούσαν να φτάσουν στις σωσίβιες λέμβους, οικογένειες αναζητούσαν τα μέλη τους και μέλη του πληρώματος επιχειρούσαν να οργανώσουν την απομάκρυνση των επιβατών.
Καθώς η κλίση του πλοίου μεγάλωνε, η εκκένωση γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Ο τελικός απολογισμός ήταν 32 νεκροί.
Στις 13 Οκτωβρίου 1972, ένα αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας της Ουρουγουάης πετούσε πάνω από τις Άνδεις, μεταφέροντας μια ομάδα νεαρών παικτών ράγκμπι, συγγενείς και φίλους τους.
Συνολικά, 45 άνθρωποι επέβαιναν στην πτήση 571, η οποία είχε προορισμό το Σαντιάγο της Χιλής.
Το ταξίδι, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Κατά τη διάρκεια της πτήσης, μέσα σε δύσκολες καιρικές συνθήκες, το αεροσκάφος άρχισε να χάνει ύψος νωρίτερα από όσο έπρεπε.
Λίγο αργότερα προσέκρουσε στις βουνοκορφές και συνετρίβη σε μια απομονωμένη, χιονισμένη περιοχή των Άνδεων.
Μέρος του αεροσκάφους καταστράφηκε, ενώ αρκετοί επιβαίνοντες σκοτώθηκαν ακαριαία.
Όσοι επέζησαν βρέθηκαν παγιδευμένοι σε υψόμετρο χιλιάδων μέτρων, χωρίς κατάλληλο εξοπλισμό για το πολικό ψύχος, με ελάχιστα τρόφιμα και χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο.
Οι διασωστικές επιχειρήσεις ξεκίνησαν, όμως οι Αρχές δεν μπορούσαν να εντοπίσουν το σημείο της συντριβής.
Τελικά, οι έρευνες διακόπηκαν, καθώς οι πιθανότητες να έχει επιζήσει κάποιος θεωρούνταν εξαιρετικά περιορισμένες.
Για τους ανθρώπους που είχαν απομείνει ζωντανοί, οι ημέρες περνούσαν με αργό και βασανιστικό τρόπο.
Το κρύο ήταν αδυσώπητο. Οι τροφές είχαν εξαντληθεί. Το χιόνι και τα συντρίμμια του αεροσκάφους αποτελούσαν το μοναδικό καταφύγιό τους.
Και ενώ προσπαθούσαν να αντέξουν τις συνθήκες, μια χιονοστιβάδα έθαψε μέρος του πρόχειρου καταυλισμού τους, προκαλώντας νέες απώλειες.
Αντιμέτωποι με τον λιμό, οι επιζώντες πήραν μια απόφαση που θα στιγμάτιζε για πάντα την ιστορία της τραγωδίας.
Για να παραμείνουν ζωντανοί, κατέφυγαν στην κατανάλωση ανθρώπινης σάρκας από τις σορούς όσων είχαν χάσει τη ζωή τους.
Ήταν μια απόφαση που οι ίδιοι περιέγραψαν αργότερα ως εξαιρετικά επώδυνη, αλλά αναγκαία υπό τις συνθήκες στις οποίες βρίσκονταν.
Σχεδόν δύο μήνες μετά τη συντριβή, δύο από τους επιζώντες, ο Νάντο Παράδο και ο Ρομπέρτο Κανέσα, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το σημείο και να αναζητήσουν βοήθεια.
Ξεκίνησαν μια εξαντλητική πορεία μέσα στα βουνά, χωρίς να γνωρίζουν αν θα καταφέρουν να φτάσουν σε κατοικημένη περιοχή.
Ύστερα από περίπου δέκα ημέρες πεζοπορίας, ήρθαν σε επαφή με έναν άνθρωπο που μπόρεσε να ειδοποιήσει τις Αρχές.
Η είδηση ότι υπήρχαν ακόμη επιζώντες προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση.
Συνολικά, 16 άνθρωποι διασώθηκαν έπειτα από 72 ημέρες στις Άνδεις. Οι υπόλοιποι 29 από τους 45 επιβαίνοντες είχαν χάσει τη ζωή τους.
Η ιστορία τους έγινε γνωστή ως «Το θαύμα των Άνδεων» και μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη, μεταξύ άλλων, με τις ταινίες «Alive» και «Society of the Snow».
Πίσω όμως από την κινηματογραφική αφήγηση βρισκόταν μια πραγματική δοκιμασία, στην οποία η ανθρώπινη αντοχή έφτασε στα όριά της. Και όλα είχαν ξεκινήσει μια Παρασκευή και 13.
Παρίσι, 13 Νοεμβρίου 2015
Ήταν ένα συνηθισμένο βράδυ Παρασκευής στο Παρίσι. Χιλιάδες άνθρωποι είχαν βγει για φαγητό, ποτό ή μουσική, ενώ στο Stade de France βρισκόταν σε εξέλιξη ο φιλικός ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία.
Στο θέατρο Bataclan, περίπου 1.500 θεατές παρακολουθούσαν τη συναυλία των Eagles of Death Metal.
Λίγο μετά τις 21:00, μια σειρά συντονισμένων τρομοκρατικών επιθέσεων μετέτρεψε τη γαλλική πρωτεύουσα σε πεδίο τρόμου.
Οι πρώτες εκρήξεις σημειώθηκαν κοντά στο Stade de France.
Στη συνέχεια, ένοπλοι επιτέθηκαν σε καφέ και εστιατόρια στο 10ο και το 11ο διαμέρισμα του Παρισιού, πυροβολώντας ανθρώπους που βρίσκονταν σε εξωτερικούς χώρους.
Η πιο αιματηρή επίθεση εκτυλίχθηκε στο Bataclan. Ένοπλοι εισέβαλαν στον συναυλιακό χώρο και άνοιξαν πυρ εναντίον του πλήθους.
Οι θεατές προσπάθησαν να σωθούν κρυμμένοι πίσω από καθίσματα, ξαπλώνοντας στο πάτωμα ή αναζητώντας εξόδους διαφυγής.
Η αστυνομία και οι ειδικές δυνάμεις κινητοποιήθηκαν, ενώ ασθενοφόρα μετέφεραν τραυματίες σε νοσοκομεία της γαλλικής πρωτεύουσας.
Μέχρι να ολοκληρωθεί η επιχείρηση, η Γαλλία είχε βιώσει μια από τις πιο πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις της σύγχρονης ιστορίας της.
Οι επιθέσεις στο Παρίσι άφησαν πίσω τους 130 νεκρούς, σύμφωνα με τον απολογισμό που χρησιμοποιείται στα δικαστικά έγγραφα της Eurojust, και εκατοντάδες τραυματίες. Μεταγενέστερες ευρωπαϊκές και γαλλικές επετειακές ανακοινώσεις αναφέρουν 132 θύματα.
Στο Bataclan έχασαν τη ζωή τους 90 άνθρωποι. Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις, οι οποίες προκάλεσαν σοκ σε ολόκληρο τον κόσμο.
Τα επόμενα χρόνια ακολούθησε μια εκτεταμένη δικαστική έρευνα, που κορυφώθηκε με τη μεγάλη δίκη για τα γεγονότα της 13ης Νοεμβρίου.
Τον Ιούνιο του 2022, η γαλλική Δικαιοσύνη εξέδωσε τις αποφάσεις της, επιβάλλοντας, μεταξύ άλλων, την αυστηρότερη προβλεπόμενη ποινή στον Σαλάχ Αμπντεσλάμ.
Έντεκα χρόνια μετά, στις 13 Νοεμβρίου 2026, η Γαλλία τιμά ξανά τη μνήμη των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους εκείνη τη νύχτα.
Για τους επιζώντες και τις οικογένειες των θυμάτων, η ημερομηνία δεν συνδέεται με μια λαϊκή δεισιδαιμονία, αλλά με την προσωπική εμπειρία μιας απώλειας που εξακολουθεί να καθορίζει τη ζωή τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου