Ο Σιλβέστερ Σταλόνε βρίσκεται εδώ και 50 χρόνια στο επίκεντρο της ποπ κουλτούρας, από τότε που εμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη ως ο εμβληματικός αουτσάιντερ πυγμάχος Rocky Balboa, σε μια ταινία που έγραψε ο ίδιος και η οποία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Ακολούθησαν πολλές ακόμη ταινίες του «Rocky», αλλά και ένα δεύτερο κινηματογραφικό franchise, το «Rambo», που σηματοδότησε μια νέα εποχή για τις ταινίες δράσης. Μαζί με τον κάποτε αντίπαλό του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, ο Σταλόνε ενσάρκωσε έναν πολύ συγκεκριμένο τύπο ανδρισμού: σωματικά επιβλητικό, ηθικά ξεκάθαρο και συναισθηματικά απόμακρο.
Σήμερα, στα 80 του χρόνια, με τα νέα απομνημονεύματά του με τίτλο «The Steps» – μια αναφορά στα διάσημα σκαλιά του Μουσείου Τέχνης της Φιλαδέλφειας που ανέβηκε τρέχοντας ως Rocky – ο Σταλόνε δείχνει έτοιμος να κοιτάξει πίσω στη ζωή του, στη δουλειά του και στην επίδραση που είχε στην κουλτούρα.
Σε μια ειλικρινή και κατά στιγμές σοκαριστική συνέντευξη, παραδέχεται ότι θα μπορούσε να «χτίσει ένα κάστρο από τις τύψεις» για όσα προκάλεσαν στο μυαλό και στο σώμα του η φιλοδοξία και η φήμη. Παράλληλα, εξηγεί πώς η εξαιρετικά δύσκολη παιδική του ηλικία, με κακοποιητικούς και παραμελητικούς γονείς, διαμόρφωσε την εικόνα του «σκληρού άνδρα» που παρουσίασε στον κόσμο.
Στα απομνημονεύματά του γράφει πως στις δύσκολες στιγμές της ζωής του συνήθιζε να λέει στον εαυτό του να βάζει αυτές τις αναμνήσεις «σε ένα κουτί» και να προχωρά μπροστά.
Ερωτηθείς πώς ήταν να επιστρέψει σε όλα αυτά για το βιβλίο, απάντησε: «Ήταν ένα μείγμα συναισθημάτων. Υπήρξαν δάκρυα, γέλιο, θυμός και πικρία. Και μετά σκέφτηκα: ίσως όλα αυτά ήταν το κίνητρο για να κάνω κάτι εξαιρετικό, αντί να μην έχω καθόλου αγωνία μέσα μου. Είναι σαν να λες: ο τύπος σε γρονθοκόπησε στο στόμα, αλλά μήπως τελικά σου έκανε και μια χάρη; Πιστεύω πραγματικά ότι οι γονείς είναι οι γλύπτες. Σμιλεύουν είτε το αριστούργημά τους είτε την καταστροφή τους».
Ο ίδιος περιγράφει ότι ακόμη και η γέννησή του σημαδεύτηκε από χάος.
«Η μητέρα μου είχε επίσης μεγαλώσει μέσα σε μεγάλη αναταραχή και πραγματικά δεν ήταν άνθρωπος φτιαγμένος για μητρότητα. Είχε μεγαλεπήβολα σχέδια για τη ζωή της, οπότε η εγκυμοσύνη της σε μένα ήταν μια τεράστια διακοπή. Δεν νομίζω ότι ήθελε καν να πιστέψει πως συνέβαινε, ακόμη κι όταν είχε φτάσει στον ένατο μήνα».
Όπως αφηγείται, η μητέρα του βρισκόταν σε λεωφορείο όταν άρχισε ο τοκετός και μεταφέρθηκε σε μια φιλανθρωπικού χαρακτήρα ιατρική δομή.
Κατά τη γέννα χρησιμοποιήθηκαν λαβίδες, προκαλώντας μερική παράλυση στη μία πλευρά του προσώπου του.
«Θα μπορούσε να ήταν χειρότερα, γιατί μερικές φορές μπορεί να προκληθεί εγκεφαλική βλάβη. Αν και ίσως συνέβη και αυτό», λέει γελώντας. «Ήταν τρομερό μεγαλώνοντας, γιατί μιλούσα ακατάληπτα και μουρμούριζα. Ήταν δέκα φορές χειρότερο από τον Rocky».
Ο Σταλόνε παραδέχεται ότι ως παιδί ένιωθε πως είχε κάποια αναπηρία.
«Αν έχεις ψεύδισμα ή τραυλισμό, εσύ το έχεις συνηθίσει. Αλλά οι άλλοι σε κοιτάζουν και λένε: “Τι; Τι γλώσσα είναι αυτή;”».
«Μπορείς να κάνεις περήφανους ανθρώπους που δεν σε ήθελαν εξαρχής;»
Στο βιβλίο του αφήνει να εννοηθεί ότι και οι δύο γονείς του θεωρούσαν πως ο ερχομός του είχε καταστρέψει, με κάποιον τρόπο, τις φιλοδοξίες τους.
«Μπορείς πραγματικά να κάνεις περήφανους ανθρώπους που δεν σε ήθελαν εξαρχής;» γράφει.
Όταν ήταν ακόμη πολύ μικρός, οι γονείς του τον έστειλαν να ζήσει σε οικοτροφείο και τον επισκέπτονταν μόλις μία φορά τον μήνα.
«Δεν ξέρω αν υπήρχε κάποιος μηχανισμός άμυνας ή κάποιο μπλοκάρισμα απέναντι στην πλήρη εγκατάλειψη, αλλά με μεγάλωσαν ουσιαστικά ξένοι και αυτό έγινε για μένα το φυσιολογικό περιβάλλον. Οι γονείς μου δεν ήταν ποτέ τρυφεροί, οπότε, σε σύγκριση με το σπίτι όπου ζούσα, αυτό ήταν σχεδόν καλύτερο».
Η συναισθηματική στέρηση των παιδικών του χρόνων, όπως παραδέχεται, τον έκανε σκληρό.
«Με έκανε πολύ σκληρό, αλλά με λάθος τρόπο. Κυριολεκτικά δεν κατάλαβα τι σημαίνει αληθινή, πραγματική αγάπη μέχρι που έγινα 70 ετών».
Και συνεχίζει: «Το να αγαπάς πραγματικά, χωρίς όρους, με εκείνη την ολοκληρωτική εγκατάλειψη, με εκείνη την παράλογη αγάπη που θα σε έκανε να πηδήξεις μέσα σε ένα ηφαίστειο για κάποιον, αυτό ήρθε αργά στη ζωή μου. Και είναι πολύ λυπηρό».
Ο ίδιος εξηγεί πως για χρόνια ήταν κυριευμένος από την ανάγκη να αποδείξει ότι δεν θα κατέληγε «άλλος ένας αποτυχημένος από τη γειτονιά».
«Ήμουν τρομερά ανταγωνιστικός, σαν pit bull. Αυτό ήταν που με έβαζε σε κίνηση. Δεν είναι υγιές».
Οι γονείς του είχαν έναν εξαιρετικά εχθρικό και βίαιο γάμο και χώρισαν όταν ο Σταλόνε ήταν περίπου 11 ετών.
Η στιγμή που η μητέρα του ανακοίνωσε πως φεύγει έχει χαραχτεί στη μνήμη του.
«Ήταν τραυματικό. Όταν η μητέρα μου είπε “φεύγω, δεν θα ζω πια εδώ”, θυμάμαι ότι κρατιόμουν από το πόδι της και με έσερνε κυριολεκτικά. Τράβηξε το πόδι της, βγήκε από την πόρτα και αυτό ήταν».
Όπως θυμάται, ο αδελφός του επέστρεψε λίγο αργότερα στο σπίτι και δεν βρήκε κανέναν.
«Νομίζω ότι ο πατέρας μου με είχε πάρει μαζί του στο μαγαζί ή κάπου αλλού. Ο αδελφός μου, λοιπόν, ένιωσε ότι είχε εγκαταλειφθεί και δεν το ξεπέρασε ποτέ. Ποτέ».
Παρότι, όπως λέει, η μητέρα του δεν υπήρξε ποτέ τρυφερή, η ανάγκη του για την αγάπη της παρέμενε βαθιά.
«Υπάρχει μια σύνδεση από τη γέννηση που κάποιοι άνθρωποι τη νιώθουν τόσο έντονα, ώστε, ό,τι κι αν συμβεί, δεν μπορείς να απαλλαγείς από την ανάγκη να έχεις την προσοχή αυτού του ανθρώπου. Είναι ηλεκτρικό. Και μετά, όταν σου το στερούν και σε αφήνουν στο σκοτάδι, είναι τρομερό».
Μετά τον χωρισμό, ο Σταλόνε έμεινε με τον πατέρα του, έναν άνθρωπο που αγαπούσε τα άλογα και το πόλο αλλά, σύμφωνα με τον ίδιο, είχε βίαια ξεσπάσματα.
«Ήταν συνεχείς εκρήξεις και μετά απόλυτη σιωπή. Αν μιλούσαμε και του έλεγα “δεν ξέρω αν συμφωνώ με αυτό”, άρχιζε να στριφογυρίζει το πιρούνι του και να ρουφάει τα δόντια του. Και ήξερες τι ερχόταν».
«Το επόμενο πράγμα που καταλάβαινες ήταν μπαμ! Είχε πολύ μεγάλα χέρια. Μάθαινες να σκύβεις».
Ο Σταλόνε παραδέχεται ότι άφησε πολλές ιστορίες έξω από το βιβλίο, επειδή δεν ήθελε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα.
«Δεν έβαλα πολλά πράγματα στο βιβλίο γιατί δεν ήθελα να γίνει μια γιορτή αυτολύπησης. Αλλά ήταν τρέλα».
Θυμάται χαρακτηριστικά ένα περιστατικό πριν από την εκκλησία.
«Μου είπε: “Πήγαινε στο μαγαζί να αγοράσεις ψωμί”. Εγώ γύρισα με άλειμμα για σάντουιτς αντί για ψωμί και με κλώτσησε στο στομάχι. Με ξάπλωσε κάτω, μπήκε στο αυτοκίνητο και πήγε στην εκκλησία. Κι εγώ έμεινα στον δρόμο με τη μαγιονέζα. Πραγματικά, είναι απίστευτο», καταλήγει.
Ο Σιλβέστερ Σταλόνε περιγράφει τον πατέρα του όχι μόνο ως κακοποιητικό, αλλά και ως έναν άνθρωπο που τον αντιμετώπιζε ανταγωνιστικά, προσπαθώντας συχνά να τον μειώσει ή να τον ταπεινώσει.
Ακόμη και όταν ο νεαρός Σταλόνε εξελίχθηκε σε πολύ καλό παίκτη του πόλο, η σχέση τους παρέμενε εκρηκτική. Σε έναν αγώνα, όπως θυμάται, ο πατέρας του τον τράβηξε από το άλογο και τον χτύπησε μπροστά σε όλους.
Ο ίδιος θεωρεί ότι αυτή η συμπεριφορά είχε βαθύτερες οικογενειακές ρίζες.
«Ο πατέρας του ήταν έτσι. Ήταν ένας πολύ στωικός κουρέας, ψυχρός σαν πάγος. Έτσι και ο δικός μου πατέρας έγινε πολύ ψυχρός και πολύ σκληρός».
Σε ένα από τα πιο σοκαριστικά περιστατικά που αφηγείται, θυμάται πως ο πατέρας του σκότωσε μια γάτα που έκανε θόρυβο έξω από το σπίτι.
«Νομίζω ότι το έκανε για να με εντυπωσιάσει. Σαν να μου έλεγε: “Ποτέ δεν θα γίνεις τόσο σκληρός όσο ο πατέρας σου”. Και δεν θα γίνω. Δεν υπάρχει περίπτωση. Αυτό είναι άλλο επίπεδο».
Όταν η δημοσιογράφος τού επισημαίνει πως όλα αυτά δεν ακούγονται σαν «σκληρότητα», αλλά σαν κάτι βαθιά προβληματικό, ο ίδιος συμφωνεί.
«Έχεις δίκιο. Χρησιμοποιώ τη λέξη “σκληρός” σαν μια ανδρική σημαία για κάτι πολύ πιο διεστραμμένο και παράξενο». Και πολύ πιο σκοτεινό. «Ναι. Και σκοτεινό».
Το Rocky απέσπασε δέκα υποψηφιότητες για Όσκαρ και κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας.
Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, ο άγνωστος ηθοποιός έγινε ένας από τους μεγαλύτερους σταρ του Χόλιγουντ.
Η φήμη, όπως παραδέχεται, δεν τον έκανε καλύτερο.
«Δεν με έσπασε. Με έκανε μαχητικό. Με έκανε εκδικητικό, σαν να έλεγα συνεχώς “σας τα έλεγα”. Έγινα ανυπόφορος. Δεν υπήρχε ίχνος ταπεινότητας».
Χρόνια αργότερα, ντρεπόταν για τη συμπεριφορά του. «Έφτασα να απωθήσω ολόκληρο τον Τύπο και ανθρώπους που είχαν πιστέψει σε μένα».
Την ίδια περίοδο εμφανίστηκε και ένας άλλος γίγαντας του action cinema: ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ.
Ο Σταλόνε παραδέχεται ότι δεν άντεχε ούτε να βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο μαζί του.
«Ήταν μια πρόκληση. Νόμιζα ότι είχα βρει τη θέση μου και ξαφνικά βλέπω αυτόν τον τύπο, αυτή την ακίνητη δύναμη, έναν άνθρωπο με τεράστια αυτοπεποίθηση».
Ο ίδιος περιγράφει τη διαφορά τους χαρακτηριστικά: «Εγώ ήμουν ωμή δύναμη. Εκείνος ήταν μακιαβελικά ψύχραιμος».
Ο ανταγωνισμός τους οδήγησε σε έναν άτυπο αγώνα υπερβολής.
«Μεγαλύτερα όπλα, περισσότερος θόρυβος, περισσότερη δράση, διαμελισμένα σώματα — τα πάντα».
Σήμερα θεωρεί ότι μαζί δημιούργησαν ένα κινηματογραφικό είδος που δύσκολα θα επαναληφθεί: την υπερβολική action αισθητική της δεκαετίας του ’80.
«Ήταν σαν τον Ali και τον Frazier. Χρειάζεσαι αυτόν τον άνθρωπο που σε αναγκάζει να βγάλεις κάτι περισσότερο από μέσα σου».
Αργότερα έγιναν φίλοι, συνεργάστηκαν στο The Expendables και ο Σταλόνε τον υποστήριξε ακόμη και στην πολιτική του πορεία.
Σήμερα προσπαθεί, όπως λέει, να εκτιμά κάθε δευτερόλεπτο.
«Ας είμαστε ειλικρινείς. Μπορώ να δω το φως στο τέλος του τούνελ».
Κι αν για μισό αιώνα η εικόνα του ταυτίστηκε με τον αήττητο άνδρα, τον Rocky και τον Rambo που σηκώνονταν πάντα ξανά, ο πραγματικός Σιλβέστερ Σταλόνε παραδέχεται σήμερα ότι πίσω από αυτή την πανοπλία υπήρχε πάντοτε κάτι πολύ διαφορετικό.
«Παρότι έφτιαξα αυτή την εικόνα ενός ανθρώπου με πανοπλία, στην πραγματικότητα έχω μεγάλη ενσυναίσθηση για ανθρώπους που απλώς δεν είχαν μια ευκαιρία στη ζωή».
Και ίσως, όπως λέει, αυτός να ήταν τελικά ο πραγματικός λόγος που ο Rocky άγγιξε τόσο βαθιά εκατομμύρια ανθρώπους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου