Πίνακας ζωγραφικής, ε; Κι όμως, η φωτογραφία τραβήχτηκε προχθές, σε παραλία στην Καλιφόρνια.
Ένας 16χρονος_ναυαγοσώστης, στην πρώτη κιόλας σεζόν της ζωής του, βούτηξε στα κύματα για να σώσει ένα 10χρονο αγόρι που είχε παρασυρθεί από τη θάλασσα. Τα κύματα έφταναν τα 2,5 έως 3 μέτρα. Οι περισσότεροι από εμάς, βλέποντας τέτοια θάλασσα, θα κάναμε πίσω. Εκείνος έκανε ακριβώς το αντίθετο...
Ο Ryder_Williams έφτασε γρήγορα στο παιδί και το αγκάλιασε τόσο σφιχτά, ώστε να κρατά το κεφάλι του όσο πιο ψηλά μπορούσε πάνω απ το νερό. Αν κοιτάξετε προσεκτικά τη φωτογραφία, θα δείτε το σωστικό σανίδι να επιπλέει δίπλα τους, ενώ εκείνος δεν κοιτάζει ούτε τον φακό ούτε τον εαυτό του. Όλη του η προσοχή είναι στραμμένη στο παιδί που κρατά στην αγκαλιά του. Είναι από εκείνες τις εικόνες που μοιάζουν να έχουν ζωγραφιστεί από κάποιον καλλιτέχνη, μόνο που αυτή τη φορά ο καμβάς ήταν η ίδια η θάλασσα.
Οι ειδικοί στη θαλάσσια_διάσωση εξήγησαν ότι ο Ryder δεν προσπαθούσε να μείνει συνεχώς πάνω από το κύμα. Αντίθετα, όταν ερχόταν ένα τεράστιο κύμα, πολλές φορές β υ θ ι ζ ό τ α ν
σ κ ό π ι μ α μαζί με το παιδί, ώστε να μειωθεί η δύναμη με την οποία τους χτυπούσε το νερό και να μη χάσει ποτέ τον έλεγχό του. Αυτό δεν είναι ένστικτο, είναι εκπαίδευση, είναι ψυχραιμία. Είναι εκατοντάδες ώρες εξάσκησης που ενεργοποιούνται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Κι όμως, τα βίντεο που έκαναν τον γύρο του κόσμου δείχνουν μόνο την πρώτη διάσωση. Λίγη ώρα αργότερα ο Ryder συμμετείχε και σε 2η επιχείρηση, βοηθώντας ακόμη δύο ανθρώπους. Μάλιστα, ο ίδιος είπε στην οικογένειά του ότι εκείνη ήταν ακόμη δυσκολότερη. Απλώς δεν υπήρχε κάμερα να τη γράψει. Είναι παράξενο καμιά φορά... Η ιστορία θυμάται αυτό που κατέγραψε ο φακός, αλλά οι πιο δύσκολες μάχες συχνά δίνονται μακριά απ' αυτόν.
Πολλοί είπαν ότι στάθηκε τυχερός, αλλά οι ειδικοί διαφώνησαν. Τον παρατήρησαν κι είπαν πως ο νεαρός, σ' όλη τη διάρκεια της διάσωσης, κράτησε ΑΝΟΙΧΤΟ τον ΑΕΡΑΓΩΓΟ του παιδιού ακόμη κι όταν τα κύματα τους σκέπαζαν. Αυτή η μικρή λεπτομέρεια μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο.
Λίγο αργότερα έφτασε και 2ος ναυαγοσώστης. Μαζί κατάφεραν να φέρουν το παιδί με ασφάλεια στην ακτή. Οι διασώστες το εξέτασαν και, ευτυχώς, επέστρεψε στους γονείς του χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς.
Το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας, όμως, ήρθε όταν ο Ryder γύρισε σπίτι. Δεν καταλάβαινε γιατί όλοι μιλούσαν γι' αυτόν. Δεν έχει καν λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα κι είπε στον πατέρα του πως "οποιοσδήποτε ναυαγοσώστης θα έκανε το ίδιο". Ποιος πατέρας δε θα δάκρυζε όταν το παιδί του του έλεγε:
- Δεν υπήρχε περίπτωση ν' αφήσω το παιδί.
Αν τ' άφηνα, ήξερα ότι θα πνιγόταν.
Στην Καλιφόρνια μπορείς να γίνεις επαγγελματίας_ ναυαγοσώστης_
παραλίας ήδη από τα 16 σου χρόνια. Πριν όμως φορέσουν τη στολή, πολλά παιδιά περνούν από τα περίφημα Junior_Lifeguard_Programs, όπου από τα 9 τους εκπαιδεύονται κάθε καλοκαίρι στη θάλασσα.
Μαθαίνουν
ν' αναγνωρίζουν επικίνδυνα ρεύματα, 
να σώζουν πρώτα τον εαυτό τους, 
να συνεργάζονται 
και να παίρνουν σωστές αποφάσεις όταν όλα γύρω τους μοιάζουν χαοτικά.Γι' αυτό, όσο κι αν μας εντυπωσιάζει ότι ο Ryder ήταν μόλις 16, η αλήθεια είναι πως πιθανότατα κουβαλούσε ήδη ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ πριν φορέσει για πρώτη φορά τη στολή του επαγγελματία ναυαγοσώστη. Εκείνη τη στιγμή δεν αντέδρασε σαν ένας έφηβος, αλλά όπως τον είχαν μάθει στην εκπαίδευσή του. Κι αυτή είναι κι η πιο μεγάλη υπενθύμιση για όλους μας.
Η ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ δεν γεννιέται τη στιγμή της κρίσης, αλλά πολλά χρόνια ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙ Η ΚΡΙΣΗ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου