Δίκη για Τέμπη: Η ασφυξία στη δικαστική αίθουσα

Έξω από το συνεδριακό κέντρο του «Γαιόπολις» η Λάρισα ξύπνησε σήμερα με τα συνθήματα «το έγκλημα στα Τέμπη δεν θα συγκαλυφθεί» και «όλων των νεκρών είμαστε η φωνή», καθώς εκατοντάδες άνθρωποι από όλη τη χώρα συγκεντρώθηκαν απαιτώντας δικαιοσύνη για τους 57 νεκρούς της τραγωδίας.

Στο εσωτερικό της αίθουσας, όμως, η πρώτη ημέρα της ιστορικής δίκης κατέληξε σε μια θυελλώδη, σχεδόν ασφυκτική διαδικασία, που διεκόπη τελικά για την 1η Απριλίου, με τους συγγενείς να μιλούν για προσβολή της αξιοπρέπειάς τους και τους δικηγόρους να απειλούν με αποχή.

Από νωρίς το πρωί λεωφορεία με συγγενείς θυμάτων, φοιτητές, εργαζόμενους και απλούς πολίτες έφταναν στη Λάρισα, μετατρέποντας τον περιβάλλοντα χώρο του συνεδριακού κέντρου σε ένα πυκνό, φορτισμένο ανθρώπινο πλήθος

Μέσα στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ στενότερη από τις προσδοκίες: δεκάδες δικηγόροι, αλλά μόλις 3 κατηγορούμενοι, μάρτυρες και συγγενείς στριμώχνονταν σε έναν χώρο που αποδείχθηκε ανεπαρκής ήδη από τα πρώτα λεπτά.

Συγγενείς των θυμάτων αναγκάστηκαν να καθίσουν σε θέσεις που είχαν προβλεφθεί για κατηγορούμενους, μια εικόνα που ηχεί ως συμβολική αντιστροφή ρόλων και άναψε ακόμη περισσότερο τα αίματα, με τους ανθρώπους αυτούς να δηλώνουν ότι «ούτε ο βασικός σεβασμός δεν τηρείται».

Η συνεδρίαση ξεκίνησε με συνεχείς ενστάσεις από την πολιτική αγωγή, που ζητούσε επίμονα διακοπή της δίκης και ορισμό άλλης, μεγαλύτερης αίθουσας, κάνοντας λόγο για «μη καταλληλότητα» των συνθηκών και «ευτελισμό» μιας διαδικασίας με 36 κατηγορούμενους και εκατοντάδες διαδίκους.

Η ένταση κορυφώθηκε όταν συγγενείς ξέσπασαν φωνάζοντας «δεν ντρέπεστε; Ξεφτίλες! Τους έκαψαν! Παιδιά δεν έχετε εσείς;» και «να φωνάζουμε “δεν έχω οξυγόνο”, σαν τα παιδιά μας», λόγια που αποτύπωναν το αίσθημα βαθιάς προσβολής και οργής για τον τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε η δίκη.

Κεντρικό πρόσωπο της σημερινής ημέρας ήταν η πρόεδρος του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, η οποία βρέθηκε στο επίκεντρο πυρών από δικηγόρους και συγγενείς, επιλέγοντας όμως να κινηθεί με εμφανή νομική ψυχραιμία.

Από την πρώτη στιγμή ξεκαθάρισε ότι δεν έχει αρμοδιότητα να αλλάξει αίθουσα και ότι, πριν εξεταστεί οποιοδήποτε αίτημα, πρέπει να εκφωνηθούν τα ονόματα των κατηγορουμένων για να νομιμοποιηθεί η διαδικασία, επιμένοντας να τηρήσει κατά γράμμα την τυπική σειρά των πράξεων.

Καθώς η ένταση κλιμακωνόταν, οι δικηγόροι της υποστήριξης της κατηγορίας ζητούσαν διαρκώς τη διακοπή της δίκης, προειδοποιώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα προχωρήσουν σε αποχή και θα αφήσουν την αίθουσα.

Η πρόεδρος, ανάμεσα σε συνθήματα, φωνές και διαμαρτυρίες, συνέχισε να διαβάζει ονόματα μέσα σε μια ατμόσφαιρα που περιγραφόταν από παρόντες ως «πανικός», έως ότου, έπειτα από αλλεπάλληλες διακοπές, ανακοίνωσε τελικά τη διακοπή για την 1η Απριλίου, προκειμένου να αναζητηθεί λύση στο ζήτημα της αίθουσας.